
Poniedziałek, dziewiąta rano. Do gabinetu puka pracownik, który od miesięcy przygotowywał się do tej rozmowy. Chce podwyżki. Przychodzi punktualnie do pracy, zostaje do końca, nigdy nie był na zwolnieniu. Prezes słucha i czuje, jak narasta w nim frustracja, bo w tym samym czasie liczy, czy w tym kwartale firma w ogóle zarobi na pensje. Obaj wyjdą z tej rozmowy z poczuciem, że ten drugi go nie rozumie.
Dlaczego tylu ludzi wciąż myśli, że pensja to wynagrodzenie za samą obecność przez osiem godzin w pracy?
Od 1990 roku prowadzę firmy, zarządzałem zespołami liczącymi ponad 100 osób i przeszkoliłem tysiące menedżerów. I wiem jedno: firma nie płaci za przepracowane godziny, tylko za wartość, która w tym czasie powstała. Bo tylko z niej ma pieniądze na pensje.
Relacja pracodawca–pracownik to umowa biznesowa, a nie układ feudalny. Szef nie jest panem. Ale umowa biznesowa działa w obie strony: wynagrodzenie, elastyczność i szacunek idą w parze z wynikiem, a nie z samą obecnością.
Kto miał im to wytłumaczyć?
Prezesi często mówią mi: „Ludzie chcą więcej, a nie rozumieją, skąd się biorą pieniądze”. Mają rację. I zawsze zadaję im to samo pytanie: kto miał im to wytłumaczyć?
Pracownik, który nigdy nie widział, jak jego praca przekłada się na wynik firmy, będzie myślał, że płaci mu się za sam fakt przyjścia do pracy. To nie złośliwość, tylko luka, którą zostawił szef.
Najlepsze firmy, jakie znam, nie ukrywają ekonomii przed ludźmi. Pokazują ją. I wtedy rozmowa o podwyżce przestaje być przeciąganiem liny, a staje się rozmową o tym, co razem możemy zarobić.
Wróć do tamtego poniedziałku
Co by się zmieniło, gdyby pracownik, który puka do Twoich drzwi, wiedział, z czego firma płaci mu pensję? I czy ktoś mu to kiedyś pokazał?
Jeśli chcesz spokojnie przemyśleć, jak rozmawiać o tym ze swoimi ludźmi, porozmawiajmy.