
Wtorek, dwadzieścia minut przed północą. Wszyscy w domu już śpią. Siedzisz przy kuchennym stole nad laptopem, w którym od godziny jest otwarty ten sam mail od kontrahenta. Rano była kontrola z urzędu, po południu wypowiedzenie od kluczowego pracownika, a ceny materiałów znowu poszły w górę. Wiesz, że jutro wstaniesz i pojedziesz do firmy. Zawsze wstajesz. Tylko dziś pierwszy raz od dawna zadajesz sobie pytanie: po co mi to wszystko?
Ile razy w ostatnim roku dostałeś po nosie? Od urzędów, od kontrahentów, od rynku, na który nie masz wpływu. A jednak dalej prowadzisz firmę. To nie upór dla samego uporu. Przedsiębiorca bierze na siebie ryzyko, bo liczy na coś więcej, niż dałaby mu praca u kogoś: na niezależność, na sens, na nagrodę za wysiłek.
Kiedy kończy się paliwo
Biegacze mówią o ścianie na trzydziestym kilometrze maratonu. Nogi jeszcze niosą, ale kończy się paliwo, a głowa zaczyna podpowiadać, żeby zejść z trasy. W prowadzeniu firmy też przychodzi taki moment. Zwykle nie na początku, kiedy jest entuzjazm, tylko wtedy, gdy kolejny raz trzeba udźwignąć coś, co wydaje się ponad siły. To nie słabość, tylko przeciążenie decyzjami, które latami gromadzą się w jednej głowie.
Można się do niego przygotować: zdobyć wiedzę, zrobić analizy, rozpisać scenariusze. Ale żadna analiza nie podpowie, co zrobić, gdy w głowie kręci się dziesięć spraw naraz i każda wydaje się najpilniejsza.
Ktoś, kto wysłucha do końca
Wtedy najbardziej pomaga ktoś, kto wysłucha. Nie oceni i nie powie od razu, co powinieneś zrobić, tylko pozwoli opowiedzieć sprawę po swojemu i pokaże, jak ją widzi z boku. Bardzo często to wystarczy, żeby zobaczyć, że wcale nie jest tak źle. Że sprawa, która nie dawała spać, jest jedną z wielu, a nie końcem świata. I że meta jest bliżej, niż się wydawało z trzydziestego kilometra.
Wróć na chwilę do tamtego stołu w kuchni. Komu mógłbyś jutro rano powiedzieć: „Masz chwilę? Chcę ci coś opowiedzieć”? Jeśli nie przychodzi Ci do głowy nikt taki, porozmawiajmy. Nie dźwigaj tego sam.